گویش‌های ایتالیایی

گویش‌های ایتالیایی صرفاً «گونه‌های» زبانی نیستند، بلکه صداهای زنده تاریخ‌اند که هنوز پژواک امپراتوری روم، قرون وسطی و زندگی منزوی مناطق در آن‌ها به گوش می‌رسد. در ایتالیا، گویش اغلب مهم‌تر از هنجار ادبی است: با آن شوخی می‌کنند، دشنام می‌دهند، آواز می‌خوانند و داستان‌های خانوادگی تعریف می‌کنند. درک گویش‌ها به درک عمیق‌تر زبان واقعی ایتالیایی کمک می‌کند؛ زبانی که همیشه در کتاب‌های درسی نیست، اما مدام در خیابان‌ها، بازارها و بر سر سفره‌های خانوادگی شنیده می‌شود. از طریق گویش‌ها، شخصیت مناطق، ذهنیت و طرز فکر آن‌ها آشکار می‌شود، بنابراین یادگیری ایتالیایی بدون آشنایی با گویش‌ها، رسمی و بی‌روح باقی می‌ماند. کسی که گویش‌ها را می‌شنود، ایتالیا را نه تنها با عقل، بلکه در سطح یک فرهنگ زنده درک می‌کند.